Zo heel af en toe ...
Bijgewerkt op: 24 apr
Mijn posts gaan over stad en architectuur. Maar zo heel af en toe neem ik je mee buiten de stad. Naar waar ik graag naar toe ga om even te 'resetten'. Waar de invloed de mens verder af lijkt. Want in werkelijkheid is dat natuurlijk niet zo.
Alles wat je op deze foto ziet, behalve de wolken, zou er niet zijn zonder mensen. We zijn op een steenworp van de Westerschelde, vlak bij het Verdronken land van Saeftinghe. Dijken met populieren verdelen hier het vlakke landschap. Zonder de vele dijken zou Scheldewater alles overspoelen. Benedictijnen van de Abdij van Ten Duinen (Koksijde) realiseerden in de 12de eeuw in dit gebied de eerste grote inpolderingen.
Landbouwers zijn hier stevige ondernemers. Grote percelen, grote machines, grote oogsten op de polderklei. Alles met zeer veel respect en zorg voor de grond, gewonnen op de rivier. Brede diepe grachten worden feilloos onderhouden als verzekering van de waterhuishouding.
De wind heeft hier vrij spel in dit vlakke land. Voor letterlijk en figuurlijk uitwaaien is dit hier een zeedijk waardig. Vier dagen hier is veertien dagen vakantie. Zo dichtbij.
