Betonvrees?
Beton is voor fundamenten en om weg te stoppen achter bekleding. Zitten we op die golflengte? Ik geef het grif toe, ik heb het ook moeten leren: anders kijken naar betonconstructies. Het helpt wel als je begrijpt hoe beton werkt en als je ontdekt hoe ongelooflijk veelzijdig het bouwmateriaal is. Het is moeilijk te vatten dat enerzijds de Romeinen het al gebruikten maar dat de toepassing in onze architectuur met geweldige impact pas kon vanaf de eerste helft van de 20e eeuw.
De Vlaming heeft een baksteen in de maag zo wil het gezegde. Geen beton dus? In elk geval was het gebruik ervan als belangrijkste materiaal in toonaangevende bouwwerken bij sommige buurlanden sneller en veelvuldiger. Natuurlijk hadden ook wij onze pioniers zoals de Boekentoren van Henri van de Velde in Gent en de ‘blokken’ van Renaat Braem op het Kiel in Antwerpen. Niet meteen door iedereen gesmaakt, zelfs bijna al terug afgebroken, maar uiteindelijk toch tot de adelstand verheven. Terecht! Niet overtuigd?
Brutale remedie!
Pak de Eurostar naar Londen en bezoek de Barbican wijk. Eet daarna fish and chips. Spoor terug. Kleine inspanning, kleine investering (no shopping!) en wellicht ben je van je betonvrees af. Midden in de City of London, op een platgebombardeerd terrein van de tweede wereldoorlog, verrees in de sixties een gloednieuwe woonwijk met 2000 appartementen. Meerdere woontorens en horizontaal uitgewerkte constructies, opgetrokken in beton en inmiddels erkend als icoon voor het Brutalisme. Bij ons ook bekend door werk van Juliaan Lampens en Léon Stynen, bijvoorbeeld. Naast de appartementen is er ook het kunst- en cultuurcentrum Barbican Centre én veel aandacht voor groen en water. Neem je tijd en laat de vooroordelen thuis. Kans op genezing is groot.
