Nieuw begin. De wereld dichtbij.
- 31 mrt
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 24 apr
Velen willen de hele wereld zien. De wereld tweeduizend en nog veel meer kilometers verder lokt ons met beloftes van dingen die we nog nooit zagen. De ontmoeting met mensen, culturen en talen ver van ons verbreden onze kijk. Nieuwe horizonten brengen nieuwe inzichten. En vooral een resem verhalen die het banale van dichtbij, dat we zo goed kennen, schijnbaar moeiteloos overtreffen.
Is dichtbij voorbij?
Het lijkt er wat op, toch? Dichtbij gaan we werken, doen we de kinderen naar school, rijden we het gras af, gaan we een pint drinken met vrienden, fietsen we op zondag, bezoeken we familie en staat ons huis. We houden van die thuis, maar de verwondering over de wereld beleven velen graag ver weg. Het mag.
De interpretatie van dichtbij is voor elk van ons verschillend. Mijn uitvalsbasis is mijn thuisstad Antwerpen. Ik ben geen geboren Antwerpenaar. Ik kan waardevol dichtbij dus ruimer interpreteren. Alle buurlanden beschouw ik als dichtbij, maar mijn bucketlist voor alles wat verder ligt dan 1250 km is in elk geval gecanceld. Dat is de afstand in vogelvlucht (of 'hemelsbreed' voor de vrienden uit Nederland) tussen Antwerpen en Rome. Ik zal dus de schatten van Alaska, Australië en Afrika of Azië niet zelf ontdekken. Kiezen is verliezen. Ik zal mogelijk veel missen. Het kan.
De promotie van het dichtbij.
De komende tijd wil ik dus zieltjes winnen voor ontdekkingen dichtbij. We ontkrachten met veel overtuiging de stelling 'nietstezien' met slechts één wapen: het kijken. Op mijn alleen als fotograaf, met een groep als gids. Zachtjesaan, ik moet nog even aan wennen aan mijn nieuw begin.
Vooraf aan dit misschien gekke, maar zeker onverwachte idee om met dit project te beginnen liggen twee vrij recente gebeurtenissen: ik volg een opleiding als architectuurgids én ik herontdek de fotografie. Die twee nu lopen apart door mijn leven, maar ze hebben veel gemeen.
Gids worden.
Ik ben zo iemand die bij een gegidste rondleiding van om het even wat, altijd vooraan wil staan bij de uitleg. Als het mij boeit hou ik dat zeker tot het einde vol. Ik ben dan vreselijk nieuwsgiering en bang om iets te missen. Vooraf heb ik me meestal voor de zekerheid al een beetje ingelezen. Na afloop ben ik content en dankbaar voor wat ik gehoord en gezien heb. Ik word immers op dingen attent gemaakt die ik hoogstwaarschijnlijk anders nooit had geweten of had kunnen bekijken. Dat fijn gevoel wens ik iedereen toe.
Misschien is dat wel de voornaamste reden waarom ikzelf wil gidsen.
Fotograferen.
De eerste foto moet ik gemaakt hebben rond het jaar 1973. Ik was toen 14. De toren van de de O.L.V.-kerk van Brugge. Op een uitstap met de klas. De leraar vond het een mooie foto. Dat was weken na die uitstap. De foto moest eerst ontwikkeld en afgedrukt worden.
Deze aanmoediging van de leraar was belangrijk.
Drie jaar later leerde ik de theorie van de fotografie en kreeg ik een eerste camera. Maar vrij snel kwam het drukke leven. Fotograferen werd een occasionele vakantie- en familieopdracht.
Tot een jaar geleden oude toestellen opnieuw opdoken en architectuurinteresses gewekt werden. Vooral dat laatste liet mij opnieuw echt kijken. Ik herontdekte het licht en zicht op de lijnen en verhoudingen. Ik ben weer helemaal verkocht.
Ondertussen fotografeer ik meer dan architectuur.
