Mijn fotografie.
Op deze webplek laat ik een selectie van mijn foto’s zien. In die selectie twee thema’s: straatfotografie en architectuurfoto’s en heel af een toe iets anders om het contrast te maken. Daarmee bezorg ik wat comfort aan de menselijke natuur om de dingen te categoriseren. Het is benoemd, het zit in een hok. Kenners van die twee hokken zal ik mogelijk ontgoochelen vanwege mijn ruime interpretatie en het niet afvinken van alle vakjes. Vergeef het me.
Straatfotografie.
Kort gezegd: ik laat je mijn foto’s zien van hoe ik het leven van alledag in de stad ontdek. Het zijn dus beelden die een indruk geven van een plaats op een bepaald moment. Met en zonder mensen. Dat laatste is al afwijkend van de pure oorspronkelijke straatfotografie waar de herkenbare en unieke expressies van een gezicht of de interactie met groep mensen net het onderwerp zijn. Ik wil er de bredere context bij. De straat, het plein, het gebouw, het verkeer zijn even belangrijk als de medemens die er passeert. Al zijn er uitzonderingen.
Voor de fotografen onder ons: ik fotografeer dus met een groothoek. Meestal.
Een tip.
Wie wil kennismaken met een van de ‘founding fathers’ van het genre kan ik het boek Les Européens van Henri Cartier-Bresson aanraden. Het is net (oktober 2025) heruitgegeven door de stichting die zijn naam draagt. Op moment van schrijven enkel in het Frans te verkrijgen. Vroeger is ook een Engelstalige versie gedrukt die nu met wat geluk tweedehands te vinden is.
Het boek heet bewust niet Europa maar wel de Europeanen: burgers en hun leven in de context van 1920 tot 1950. Een tijdsdocument met werkelijk meesterlijke beelden. Henri Cartier-Bresson bedacht de term ‘le moment décisif’, ‘het beslissende moment’. Zijn definitie: “Fotografie is het herkennen, in een fractie van een seconde, van de exacte organisatie van vormen die de gebeurtenis het beste uitdrukken”. De grens met reportagefotografie is dun. Het verschil wordt gemaakt door het element kunst.
Cartier-Bresson stond in 1947 mee aan de wieg van het fotopersbureau Magnum Photos.
Het probleem met straatfotografie vandaag.
Kort gezegd: een beeld van het gezicht van een toevallige passant is vandaag voor eeuwig een digitaal traceerbaar subject. Zodra deze beelden online gepubliceerd worden verzeilen ze mogelijk in een juridische en commerciële context. De veronderstelling dat iedereen daar enkel het onschuldige creatieve beeld in ziet is naïef geworden. Foto’s met herkenbare mensen publiceren zonder hun toestemming is niet zonder risico. Straatfotografie zoals in het boek van Bresson-Cartier, zonder een boekhouding van toestemmingen, is onmogelijk geworden. Begin er maar aan.
Het hoeft niet het einde te betekenen van het genre. We moeten alleen langer nadenken over wat kan en niet. Misschien lastig voor het ‘moment décisif’, maar niet onmogelijk. Kwestie van aanpassen aan wat nog publiceerbaar is. Maar weemoed om de verloren vrijheid mag.
Architectuurfotografie.
Échte professioneel feilloze architectuurfotografie? Voor een amateur onbegonnen werk! Zowel organisatorisch als vooral technisch ligt de lat torenhoog. Gewone groothoeklenzen die een brede beeldhoek bieden, overdrijven het perspectief. Het precies weergeven van grote gebouwen zonder vertekeningen in het perspectief is een hele klus en vereist gepast materiaal. Dure camera’s en zeer technische tilt-shiftlenzen maken de instap lastig.
Ik doe niet aan architectuurfotografie maar maak foto’s van architectuur. Als ik het zo zeg dan lijkt het me correcter en gemakkelijker. Ik moet me dan niet meten aan foto’s die in het hok architectuurfotografie passen. De noodzaak om elk compromis te verwerpen in de weergave van het correcte perspectief vervalt. Wat niet wil zeggen dat ik op mijn desktop niet corrigeer na het maken van de foto.
De pure architectuurfotografie is het gebouw en alleen het gebouw. Geen mens te bespeuren. Heel misschien een wazige figuur, door gezochte bewegingsonscherpte, ten dienste van bijvoorbeeld het inschatten van hoogtes. In de praktijk kan je dat alleen realiseren voor het gebouw effectief in dienst genomen is. Dan heeft nog niemand een element op de verkeerde plaats verzet. De beelden die ik kan maken zijn foto’s van architectuur in de gebruiksmodus. Realistischer, maar minder puur. Maar daarom niet oninteressant.
Meer dan bij straatfotografie waar de beelden op zich het verhaal zijn lijst ik de foto’s vaak in met meer tekst. Waarom deze foto? Waarom vanuit dit standpunt? Het past bij mijn groter verhaal van deze site: kijken om te zien.
Ik hoef geen prijs te winnen.
Fotograferen bezorgt me veel vreugde. Heel even de tijd doen stoppen met een geslaagde foto van een moment. De lijnen van een gebouw vastklikken in het perfecte licht. Eén op duizend foto’s is helemaal raak. Dat is het lot van de amateur. Maar daarom zijn er geen negenhonderdnegenennegentig slechte. Slechts 300. En dan nog eens 500 onbruikbaar, waarvan de helft interessant genoeg om toch te bewaren. De overschot kan ik punten geven tussen 6 en 9. En dan blijft er dus die ene, van 10/10. Waar ik, helemaal onterecht weliswaar, geen prijs mee ga winnen. Maar daar doe ik het dus ook niet voor.
Alle foto's zijn door mezelf gemaakt, tenzij een enkele uitzondering. In dat geval wordt dat aangegeven. Over auteursrechten lees je hier meer.
